HelpdeskDood
Zelfdoding
- Centrum ter Preventie van Zelfdoding
- Tele Onthaal
- (e)EN TOCHT(t) - werking voor nabestaanden na zelfdoding
- Werkgroep Verder
- Werelddag van de suïcidepreventie
- Publicaties
- Oproep: Gezocht - Vrijwilligers Zelfmoordlijn
Centrum ter Preventie van Zelfdoding
Alle info over het Centrum ter Preventie van Zelfdoding (CPZ) vind je op www.preventiezelfdoding.be
Gratis hulplijn op tel. 02 649 95 55
Tele Onthaal
Voor hulp en informatie in crisissituaties kan je ook terecht bij Tele-Onthaal. De telefoonlijnen en de onlinehulp van Tele-Onthaal staan open voor mensen die nood hebben aan een anoniem gesprek. Tele-Onthaal ontvangt jaarlijks meer dan 6000 oproepen van mensen die worstelen met gedachten of plannen tot zelfdoding of van mensen die zelf het moeilijke verwerkingsproces doormoeten als nabestaande na een zelfdoding.
Tele-Onthaal is 24 uur op 24 uur, 7 dagen op 7 bereikbaar op het gratis telefoonnummer 106.
Via www.tele-onthaal.be kan je op vaste tijdstippen chatten met Tele-Onthaal.
www.tele-onthaal.be
(e)EN TOCH(t)
(e)EN TOCH(t) is een werking voor nabestaanden na zelfdoding. Ze maakt deel uit van Gezinspastoraal in het bisdom Brugge.
Meer info over (e)EN TOCH(t)
Werkgroep Verder
Werkgroep verder is een samenwerkingsverband tussen de Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg (FDGG – VVI), Tele-Onthaal, Similes, CAW - Slachtofferhulp, Centrum ter Preventie van Zelfdoding, Centra voor Morele Dienstverlening en tal van nabestaanden - ervaringsdeskundigen. Werkgroep Verder behartigt de belangen van nabestaanden na zelfdoding door het coördineren, organiseren en ondersteunen van initiatieven voor en door nabestaanden na zelfdoding in Vlaanderen. Werkgroep Verder heeft als doel te sensibiliseren, de opvang van nabestaanden te verbeteren en het thema 'rouw na zelfdoding' bespreekbaar te maken in onze samenleving.
Meer info over deze werking voor nabestaanden na zelfdoding vind je op www.werkgroepverder.be
Werelddag van de suïcidepreventie
Tien september is de Werelddag van de Suïcidepreventie. Elk jaar wordt op 10 september wereldwijd actie gevoerd om zelfdoding te voorkomen. De dag wordt georganiseerd door ‘The International Association for Suicide Prevention’ in samenwerking met de WHO (Wereldgezondheidsorganisatie).
Wereldwijd worden die dag acties georganiseerd om de preventie van zelfdoding onder de aandacht te brengen en te benadrukken dat zelfdoding voorkomen kan worden.
Meer info kan u vinden op http://www.iasp.info/wspd
Publicaties
- En toch ben je niet alleen. Verdergaan na de zelfdoding van wie je lief is
- Al je tranen heb ik in mijn kruik bewaard
- Verder. Over rouw na suïcide
- Met de dood voor ogen. Zelfmoordgedrag bij jongeren
- Om alles wat er niet meer is. Jongeren over achterblijven na zelfdoding
- Weg van mij. Werkboek voor kinderen die achterblijven na zelfdoding
- Waarom doet iemand dat? Kinderen en jongeren ondersteunen na zelfdoding in hun omgeving
En toch ben je niet alleen. Verdergaan na de zelfdoding van wie je lief is
Denise Hoedt & Katie Velghe, En toch ben je niet alleen. Verdergaan na de zelfdoding van wie je lief is, Halewijn, 2005, ISBN: 978-90-8528-080-4
Als je een geliefd iemand verliest door zelfdoding wordt je hele wereld door elkaar geschud. Niets blijft nog overeind, alles is aangetast door deze ervaring. Jouw rouwproces is ook anders dan het rouwproces na de natuurlijke dood van een geliefde. Vaak voel je je alleen met je verdriet, bang om er met anderen over te praten. Schuldgevoelens spoken doorheen het gemis. De waarom-vraag dringt zich op.
‘En toch ben je niet alleen’ wil deze weg van rouwen een stuk met je afleggen. Dit boek blijft stilstaan bij de verschillende facetten van deze rouw: verdriet en woede, schuldgevoelens en herinneringen, veranderde relaties met de mensen om je heen en zingeving. Hierbij reiken de auteurs psychologische inzichten aan, die je kunnen helpen te begrijpen wat er gebeurd is, en wat er nu met jou gebeurt.
Het taboe rond zelfdoding wordt vanuit verschillende invalshoeken belicht. Bij al deze onderwerpen werd er veel ruimte gemaakt voor de getuigenissen van mensen die deze weg (voor een stuk) al zijn gegaan, en die hun zoeken wilden delen. Elk hoofdstuk sluit af met een uitnodiging tot ‘persoonlijke verwerking’.
Als je tranen heb ik in mijn kruik bewaard
Denise Hoedt & Liselotte Anckaert (red.), “Al je tranen heb ik in mijn kruik bewaard”, Een pastoraal model voor de begeleiding van een groep rouwenden die iemand hebben verloren door zelfdoding, Halewijn, 2005, ISBN: 90 8528 1806
Een pastoraal model voor de begeleiding van een rouwgroep voor nabestaanden van een zelfdoding. Het eerste deel van deze map schetst een theoretisch – theologisch kader voor de begeleiding van rouw na suïcide. In het tweede, het praktische deel van de map is dan een concreet model kant en klaar uitgewerkt gespreid over tien bijeenkomsten met een gesloten groep.
Voor de deelnemers zijn tien krantjes uitgewerkt, één krantje per bijeenkomst. De map bevat een schat aan verhalen, liedteksten, poëzie, gebeden en Bijbelteksten, waarmee diepgaand op de verschillende thema’s van het rouwproces kan worden ingegaan.
Te bestellen bij IDGP
Verder. Over rouw na suïcide
Anne, Polet, Verder. Over rouw na suïcide, Acco, 2002, ISBN: 978-90-334-5138-6
Een zelfdoding heeft meestal grote gevolgen voor familieleden en andere betrokkenen. De auteur verloor haar jongste broer door zelfdoding. Ze beschrijft in dit boek haar persoonlijke ervaringen gedurende het rouwproces en plaatst deze tegen de achtergrond van gegevens uit de literatuur.
Het eerste deel van het boek geeft de eigen ervaringen van de auteur weer, aangevuld met uitspraken en getuigenissen van andere nabestaanden en verklaringen vanuit wetenschappelijk onderzoek.
Het tweede deel van het boek bevat een meer theoretisch overzicht van de bestaande kennis over rouw. Hoewel het boek zich vooral richt op volwassen nabestaanden, is ook een hoofdstuk opgenomen over rouwreacties bij kinderen.
Met de dood voor ogen. Zelfmoordgedrag bij jongeren
Bart Demyttenaere, Met de dood voor ogen. Zelfmoordgedrag bij jongeren, Manteau, 2006, ISBN: 90-223-1935-0
Een op vier jongeren heeft wel eens zelfmoordgedachten en een op tien ondernam ooit een poging om zich van het leven te beroven. Elke week doen honderd tot tweehonderd Vlaamse tieners een zelfmoordpoging. Jaarlijks maken in ons land tientallen jongeren een einde aan hun leven. In de leeftijdsgroep van 10 tot 24 jaar is zelfdoding zelfs de tweede doodsoorzaak, na verkeersongevallen. Bart Demyttenaere kijkt verder dan de cijfers. Om zelfmoordgedrag bij jongeren beter te begrijpen interviewde hij vele betrokkenen: de jongeren zelf, maar ook hun ouders, leerkrachten, de schooldirectie, vrienden en hulpverleners. Waarom overweegt iemand om uit zijn prille leven te stappen? Hoe kan me zelfmoordgedachten bij jongeren herkennen? Valt er iets aan te doen? Op welke manier kan men op school adequaat omgaan met zelfmoordgedrag van leerlingen? Eén ding staat vast: dit probleem mag men vooral niet minimaliseren.
Voor Met de dood voor ogen ontving Bart Demyttenaere de Prijs Media Onderscheiding 2006 van de Werkgroep Verder.
Om alles wat er niet meer is. Jongeren over achterblijven na zelfdoding
Monique van ’t Erve & Riet Fiddelaers-Jaspers, Om alles wat er niet meer is. Jongeren over achterblijven na zelfdoding, Ten Have, 2008, ISBN: 978-90-7843-410-8
Een boek vol verhalen, tips en gedichten van en voor jongeren. Het helpt om rouwen na een geval van zelfdoding bespreekbaar te maken. Jaarlijks verliezen honderden Nederlands en Vlaamse jongeren een naaste door zelfdoding. Ze blijven achter met vragen en voelen zich vaak boos en in de steek gelaten. Ook angst en schaamte spelen nogal eens een rol.
Veel rouwende jongeren vinden het moeilijk hun kwetsbare kant te laten zien en over hun gevoelens te praten, waardoor ze verstrikt kunnen raken in hun eigen gedachten. In dit boek vertellen ze openhartig over wie zij verloren hebben en hoe ze de periode voor en na het overlijden hebben ervaren. Ze vullen hun verhalen aan met eigen tips en gedichten. Zo bieden ze zichzelf en andere jongeren handvatten om rouwen na zelfdoding beter bespreekbaar te maken.
I.s.m. Uitgeverij Averbode en Werkgroep Verder, Nabestaanden na zelfdoding – Vlaanderen.
Weg van mij. Werkboek voor kinderen die achterblijven na zelfdoding.
Riet Fiddelaers-Jaspers & Monique van 't Erve, Weg van mij. Werkboek voor kinderen die achterblijven na zelfdoding, Altiora Averbode, 2007, ISBN: 978-90-3172-563-2
Na een zelfdoding hebben ook kinderen die ermee te maken krijgen, vele vragen. Ze zijn in de war, voelen zich vaak alleen en in de steek gelaten. Riet Fiddelaers-Jaspers en Monique van 't Erve hebben voor hen een werkboek gemaakt zodat ze op hun eigen manier bezig kunnen zijn met wat er is gebeurd.
De omgeving is vaak geneigd om kinderen te beschermen en hen niet volledig in te lichten. Toch is het belangrijk dat ze weten wat zelfdoding is en wat er is gebeurd. Ze moeten ergens met hun vragen en gevoelens terecht kunnen. Ze moeten het gevoel krijgen dat ze niet de enigen zijn die dit meemaken. Dit werkboek helpt kinderen om er, ook praktisch, mee bezig te zijn. Het biedt volwassenen een houvast om er met ze over te praten.
In het boek worden verschillende thema's behandeld zoals:
- Hoe is het gebeurd?
- Waarom?
- Had ik maar?
- Mijn verhaal
- Herinneringen
- Wat helpt?
Deze uitgave werd mogelijk dank zij de steun van de Werkgroep Verder (steun aan nabestaanden na zelfdoding), de Vlaamse Overheid en Cera.
Waarom doet iemand dat? Kinderen en jongeren ondersteunen na zelfdoding in hun omgeving
Riet Fiddelaers-Jaspers, Marijke de Groot & Jos de Keyser, Waarom doet iemand dat? Kinderen en jongeren ondersteunen na zelfdoding in hun omgeving, Altoria Averbode, 2006, ISBN: 978-90-7843-401-6
De waaromvraag is waarschijnlijk de meest gestelde vraag na een zelfdoding, door volwassenen, maar ook door kinderen. Waarom dacht mama niet aan mij? Waarom hield papa niet genoeg van mij om te blijven leven? Het zijn vragen waarop het antwoord vaak niet voorhanden is.
Dit boekje biedt heel praktische tips aan ouders, leerkrachten en hulpverleners. Hoe vertel je aan kinderen dat iemand een einde aan zijn leven heeft gemaakt? Wanneer vertel je het? Hoe kun je hen ondersteunen?
Oproep: Gezocht - Vrijwilligers Zelfmoordlijn
De Zelfmoordlijn is een erkende nooddienst voor mensen die aan zelfdoding denken, hun omgeving en nabestaanden na zelfdoding. Na een opleiding in telefonische of online hulpverlening, kan je als vrijwilliger aan de slag. Via telefoon of chat tracht je samen met de oproeper de crisis te overbruggen. Nieuwe opleidingen voor kandidaat-vrijwilligers starten in oktober 2010. Beantwoorden kan vanuit de locaties in Brussel en Leuven of van thuis!
In studentenstad Leuven biedt de Zelfmoordlijn ook een engagement op maat van de student waarbij rekening gehouden wordt met blokperiodes en examens.
Heb je interesse, neem dan contact op met het Centrum ter Preventie van Zelfdoding:
- tel. 02 649 62 05
- e-mail: vrijwilligers@preventiezelfdoding.be
of kom naar de infoavond op 29 september 2010 in Leuven.
Meer info op www.zelfmoordlijn.be
Ziekenzalving
Informatie over het sacrament van de ziekenzalving
Publicaties
Leven na de dood. Het is een onderwerp dat onze nieuwsgierigheid prikkelt. Wie heeft nog nooit nagedacht over wat er na de dood komt? Zullen wij onze geliefden weerzien, is er toekomst over de dood heen? Het zijn vragen die mensen van alle tijden bezighouden.
Het magazine Licht aan de horizon – uitgegeven bij Halewijn – gaat in op de vraag naar de dood en het leven na de dood, en probeert aan de hand van de christelijke boodschap licht aan de horizon te ontdekken.
Met bijdragen van onder meer Roger Burggraeve, Frans Van Segbroeck, Ernest Henau, Marinus van den Berg, Denise Hoet en Katie Velghe e.a., en met getuigenissen van kardinaal Danneels, Anselm Grün, Hilde Kieboom en andere bekende Vlamingen en Nederlanders.
Annemie Struyf & Lut Celie, Het kleine sterven, Van Halewijck, 1996, 978-90-5617-100-3
We lagen als lepeltjes in elkaar. Zij in mijn schoot, ik met mijn armen om haar heen. Opeens vroeg ze heel zachtjes: 'Mama, waarom moeten kinderen doodgaan?'
De dood van een kind verstoort onze kijk op het leven veel ernstiger dan die van een volwassene, want kinderen horen niet te sterven.
Dit boek gaat over het leven met een dood-ziek kind, over het moederinstinct en de noodzaak om een kind los te laten.
Over doodsangst en doodsverlangen, over afscheid nemen en zelf het moment van sterven kiezen. Over kinderen die 'terugkomen' na hun dood. Over puinruimen na een overlijden.
Het gaat over verdriet en onmacht, maar ook over hoe mensen-wij allemaal-het leven in al zijn intensiteit en schoonheid vaak ontdekken in tijden van grote nood.
Leo Fijen, Leven met de dood. Woorden die kracht geven, Uitgeverij Ten Have, 2011.
Leven met de dood. Woorden die kracht geven is een boek van Leo Fijen, waarin hij ontroerende verhalen en troostende gedichten samenbrengt van mensen die een dierbare verloren.
Leo Fijen vroeg aan nabestaanden: welke teksten geven kracht en bieden troost? Dezelfde vraag stelde hij aan de belangrijkste rouwdeskundigen van Nederland en Vlaanderen. Zij kozen ieder vijf gedichten en lichten die in dit boek toe met een persoonlijk verhaal.
Nuttige adressen en links
www.ovok.be
website voor ouders van een overleden kind
www.palliatieve-zorg-en-kinderen.be
www.werkgroepverder.be
de website voor nabestaanden na zelfdoding.
www.preventiezelfdoding.be
de website van het Centrum ter Preventie van Zelfdoding
Gratis hulplijn op tel. 02 649 95 55
www.missingyou.be
VZW Missing You is een initiatief voor jongeren en jongvolwassenen die een broer, zus, ouder, vriend,… verloren hebben door sterfte en hier geregeld over willen praten met lotgenoten.
www.steunpunt.be
Slachtofferhulp Algemeen Welzijnswerk
Slachtofferhulp Vlaanderen (Justitie)
www.tele-onthaal.be
de website van Tele Onthaal. Je kan ook telefoneren op het nummer 106.